додека лежам во кревет и глеам на оваа чудна направа… ми доаѓа налив на зборови… Гледам не ништо повише од еден куп метал со малку гума… куп метал изработен до совршенство… секое делче приказна за себе….
Воланот на пример… е 750 ММ… коа го донесов во Скопјево сите се чудеа сите сакаа ваков и сите се запрепастуваа…
тркалата на пример се 40 и 46 мм профил… со дупки… За нашиве граѓани нешто невидено… и сеуште се..Вау колку само 243232 прашања ме прашале за нив…
Рамот на пример… најчудната конструкција.. и најдобрата што сум ја возел до сеа… тоа се приметува..и уште илјада зашто и илјада затоа.. тогаш мислат дека сум стварно будала…
како и да е… склоп на делови склоп на околности… Овоа чудо тешко 10 кила ме нема однесено кујзнае каде.. не сум бил натаму наваму…(освен ако не го ставиш во кола) не сум освоил ни еден врв ни еден пат…. ова чудо… што некогаш сум го возел пијан… некогаш среќен некогаш радосен…а некогаш и сум бил толку разочаран од животот и сум возел со цела сила само за да избегам..
Коа ке размислам тој точак е секогаш тука…
Сменив доста девојки..сменив и другари… сменив места на живеење сменив стил на облакање…али не ја сменив мојата желба за возење…
коа сум на точак… се чуствувам слободно… се чуствувам дека никој не ми може ништо… Нема пат за мене. нема пречка… нема семафор нема муабети и тапа фаци…
само си ти… две тркала и тоа што го газиш пред тебе…
со мојот обид да научам да возам асолно… со мојот обид да станам некој и нешто со мојот обид почнав да живеам…. и додека се свестив.. приметив дека мали деца трчаат покрај мене и ме гледаат со големо зачудување… на многу дедовци и баби им запира погледот… На многу фраерчиња со коли и мотори им запира здивот… хех… само тука не ми можат ништо… иако сеуште има гомнојадци… ма кој ги ферма…Само возам…
Возам со цел да се ослободам.. возам со цел да се докажам пред самиот себеси дека гравитацијата може гомна да јаде… Возам и за другите… иако мрзам коа ке ми речат.. ај покажи ми нешто.. или типичната фраза а можеш на едно… хахахха
како и да е… Додека возам многу нормално е дека се кршам.. Сум скршил прсти.. Сум бил на шиење на фаца… сум имал шинати зглобови.. .сум имал изместени раменици..или сеуште ги иам.. Сум имал дупки во цеваниците.. Телово ми е ко мапа… со лузни од секаде.. од различни периоди и од различни трикови…
Се плашам секогаш коа ке се качам на точак… се обидувам да не размислувам… пошо само една мала грешка може да ме доведе до крај на кариера до крај на све… и почеток на возење у количка..Веројатно ризик што мора да го има… коа би имал повеќе кеш за делови… ризикот би бил помал… Хах.. ама кој ке те спонзорира во Македонијава…
И зашто баш ова зашто баш вака.Па изгледа една работа водеше кон друга…Со влијание од другарите… со тоа што го гледав и тоа што го правев… полека полека… стигнав до тоа што сум сега… Коа ке размислам убаво… па и не е така лошо… ама сепак иам уште мнооооооооогу за учење…
среќа што животот е пред мене… среќа што во соба иам ваква чудесија…и несреќа што надвор е тапа и не сум возел од лани….
хех за малку ке заборавев да ви ја кажам тајната состојка…тоа што ме тера напред… тоа што ми ги тресе рацете… тоа што ми трепери срцето и тоа што ми прави насмевка на лице… Адреналинот… микс на измешани чуства… а сепак убаво..микс на страв со среќа… умор со сила… болка со насмевка…
Можеби повеќе од сигурно е дека тоа е мојата дрога… 100% Природен.. 100% легален.. и 100% смртоносен..
во продолжение слики од тоа што ме прави тоа што сум јас…




а за крај… never give up the fight
па ништо чудно и да излезам да возам денеска…